Webinarium pt.
Leczenie dyslipidemii
– stare i nowe możliwości
Zarejestrowane: 23 stycznia 2017 r. w godz. 19:00-19:45

Eksperci w studio:

Prowadzenie:
prof. Janina Stępińska
prof. Maciej Banach
prof. Andrzej Budaj
prof. Barbara Cybulska


Program:

Wstęp i prowadzenie: Prof. Janina Stępińska
Czy są granice obniżania stężenia cholesterolu LDL? – prof. Andrzej Budaj
Aktualne wytyczne leczenia dyslipidemii. Nowe terapie hipolipemizujące – prof. Barbara Cybulska
Podobieństwa i różnice inhibitorów PCSK9 – czy istnieje efekt klasy? – prof. Maciej Banach


Podsumowanie: Prof. Janina Stępińska
Odpowiedzi na pytania uczestników.
Gorąco zapraszamy do obejrzenia
Rada Naukowa Instytutu Aterotrombozy
Do obejrzenia webinarium zapraszamy wszystkich praktykujących lekarzy kardiologów oraz lekarzy medycyny rodzinnej. Zapraszamy również lekarzy rezydentów zdobywających swoje doświadczenie w ośrodkach kardiologicznych w całej Polsce. Mamy nadzieję, że stanie się ono także pretekstem do seminaryjnych spotkań zespołu.
Dyslipidemia to zaburzenie stężenia jednej lub kilku frakcji lipidów. Jest najczęściej wynikiem interakcji czynników środowiskowych (m.in. nieprawidłowej diety, małej aktywności fizycznej, palenia tytoniu) oraz predyspozycji genetycznych. Może występować także w przebiegu innych chorób lub pod wpływem stosowania leków. Szczególnie istotna postać dyslipidemii to hipercholesterolemia, która charakteryzuje się podwyższonym stężeniem cholesterolu całkowitego i cholesterolu frakcji lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C). Hiepercholesterolemia jest jednym z głównych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (s-n).

Według badania NATPOL ponad 60% dorosłych Polaków cierpi na hipercholesterolemię, większość z nich nie wie o swojej chorobie, a tylko ok. 10% chorych jest skutecznie leczonych.

W najnowszych wytycznych ESC/EAS dotyczących leczenia zaburzeń lipidowych z 2016 roku przygotowanych przez Grupę Roboczą Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) i Europejskiego Towarzystwa Miażdżycowego (EAS) do spraw leczenia zaburzeń lipidowych stężenie LDL-C jest zalecane jako główny parametr lipidowy dla potrzeb badań przesiewowych, szacowania ryzyka, rozpoznania i leczenia. Eksperci zalecają wykorzystanie stężenia LDL-C jako głównego celu terapeutycznego ustalanego zależnie od kwalifikacji pacjentów do grupy bardzo dużego lub dużego ryzyka sercowo-naczyniowego (s-n) i wyjściowego stężenia LDL-C przed rozpoczęciem leczenia. U pacjentów z grupy bardzo dużego ryzyka s-n zaleca się docelowe stężenie LDL-C < 1,8 mmol/l (70 mg/dl) lub jego zmniejszenie o ≥ 50%, jeżeli początkowe stężenie LDL-C wynosi 1,8–3,5 mmol/l (70–135 mg/dl). U pacjentów z grupy dużego ryzyka s-n zaleca się docelowe stężenie LDL-C < 2,6 mmol/l (100 mg/dl) lub jego zmniejszenie o ≥ 50%, jeżeli początkowe stężenie LDL-C wynosi 2,6–5,2 mmol/l (100–200 mg/dl).